ในหน้าประวัติศาสตร์โลกยุคปัจจุบัน เราจะพบความจริงที่น่าสนใจประการหนึ่งว่า ประเทศที่ก้าวขึ้นมาเป็นมหาอำนาจทางเศรษฐกิจและมีคุณภาพชีวิตประชากรในระดับสูง ไม่ว่าจะเป็นฟินแลนด์ สิงคโปร์ ญี่ปุ่น หรือเกาหลีใต้ ต่างมีจุดร่วมที่เหมือนกันอย่างหนึ่งคือ การวางเดิมพันทั้งหมดไว้ที่ "การศึกษา" ของประชากร พวกเขาไม่ได้ขับเคลื่อนประเทศด้วยทรัพยากรธรรมชาติที่จำกัด แต่ขับเคลื่อนด้วย "ทรัพยากรมนุษย์" ที่มีคุณภาพ ซึ่งเป็นสินทรัพย์ที่ไม่มีวันหมดสิ้นและสามารถสร้างมูลค่าเพิ่มได้อย่างมหาศาล ประเทศที่พัฒนาแล้วมองว่าการศึกษาไม่ใช่เพียงสวัสดิการที่รัฐมอบให้ตามหน้าที่ แต่คือ "ยุทธศาสตร์หลัก" ในการอยู่รอด เมื่อรัฐบาลของประเทศเหล่านี้ตัดสินใจสนับสนุนเรื่องการศึกษามาเป็นอันดับแรก สิ่งที่เกิดขึ้นคือการจัดสรรงบประมาณที่สูงลิ่วเพื่อสร้างโครงสร้างพื้นฐานทางการเรียนรู้ที่เท่าเทียม ตั้งแต่การฝึกอบรมครูให้เป็นอาชีพที่มีเกียรติและมีรายได้สูง ไปจนถึงการออกแบบหลักสูตรที่สอดคล้องกับโลกอนาคต การลงทุนเหล่านี้ส่งผลให้ประชากรมีความรู้ความสามารถที่หลากหลาย พร้อมรับมือกับการเปลี่ยนแปลงทางเทคโนโลยี และสามารถสร้างนวัตกรรมที่เปลี่ยนโลกได้

เมื่อประชากรส่วนใหญ่เข้าถึงการศึกษาที่มีคุณภาพ สังคมจะเปลี่ยนผ่านจาก "เศรษฐกิจแรงงาน" ไปสู่ "เศรษฐกิจฐานความรู้" ประชากรที่มีการศึกษาดีจะมีทักษะการคิดวิเคราะห์ ซึ่งเป็นหัวใจสำคัญของการแก้ปัญหาที่ซับซ้อนในระบบอุตสาหกรรมและบริการขั้นสูง ความรู้เหล่านี้ถูกเปลี่ยนให้เป็นงานวิจัย เป็นสิทธิบัตร และเป็นธุรกิจเทคโนโลยีที่สร้างรายได้เข้าสู่ประเทศมหาศาล หากปราศจากการสนับสนุนทางการศึกษาที่เข้มแข็งตั้งแต่ระดับฐานราก ประเทศย่อมติดอยู่ในกับดักรายได้ปานกลางและต้องพึ่งพาการนำเข้าเทคโนโลยีจากผู้อื่นอยู่เสมอ ผลลัพธ์ของการให้ความสำคัญกับการศึกษาไม่ได้จำกัดอยู่แค่ตัวเลขทางเศรษฐกิจ แต่ยังหมายถึงการสร้าง "พลเมือง" ที่มีคุณภาพ ประเทศที่สนับสนุนการศึกษาเป็นอันดับแรกมักจะมีอัตราอาชญากรรมต่ำ ประชากรมีความเข้าใจในสิทธิและหน้าที่ของตนเอง มีการเคารพกฎกติกาของสังคม และมีส่วนร่วมทางการเมืองอย่างสร้างสรรค์ การศึกษาช่วยลดช่องว่างความเหลื่อมล้ำในสังคม เพราะเป็นเครื่องมือเดียวที่ช่วยให้เด็กจากครอบครัวที่ยากจนสามารถยกระดับฐานะของตนเองขึ้นมาได้ผ่านความสามารถและหยาดเหงื่อของตนเอง ความสำเร็จของประเทศที่พัฒนาแล้วสอนให้เราเห็นว่า ไม่มีทางลัดใดที่จะนำพาประเทศไปสู่ความมั่งคั่งที่ยั่งยืนได้เท่ากับการสร้างคน นโยบายที่มุ่งเน้นการเติบโตทางเศรษฐกิจระยะสั้นอาจให้ผลลัพธ์ที่รวดเร็ว แต่หากประชากรขาดความรู้และความเข้าใจที่ถ่องแท้ ความมั่งคั่งนั้นย่อมพังทลายลงได้ง่ายเมื่อเกิดวิกฤต ในทางกลับกัน ประเทศที่ยอมทุ่มเทงบประมาณและเวลาเพื่อบ่มเพาะปัญญาให้กับเยาวชน คือประเทศที่กำลังสร้างกำแพงล้อมรั้วป้องกันความล้มเหลวให้กับอนาคตของชาติ การที่ประเทศพัฒนาขับเคลื่อนด้วยประชากรที่มีความรู้ อย่างการเข้าศึกษาที่ british columbia international schools ไม่ใช่เรื่องของโชคชะตา แต่เป็นเรื่องของ "วิสัยทัศน์" ที่กล้าหาญในการเลือกที่จะลงทุนในสิ่งที่มองไม่เห็นเป็นรูปร่างชัดเจนในวันแรก แต่จะงอกงามเป็นความมั่นคงที่ไม่มีใครสั่นคลอนได้ในระยะยาว เมื่อการศึกษาถูกจัดเป็นลำดับความสำคัญสูงสุด ประเทศนั้นย่อมก้าวเดินไปข้างหน้าด้วยความมั่นใจ เพราะพวกเขามีสินทรัพย์ที่ล้ำค่าที่สุดอยู่กับตัว นั่นคือ "สมองและปัญญา" ของประชากรนั่นเอง